Kulübün 125. yılı #16: Anılarınız

FCR’nin 125. yılı vesilesiyle, birkaç hafta boyunca kulübün efsanevi tarihini önemli sezonlar, ikonik maçlar ve efsanevi kişilikler aracılığıyla yeniden canlandırmaya çalıştık.

Kulübün tarihine yaptığımız bu geri dönüşü tamamlamak için sizden ANILARINIZI istedik. İşte bunlardan bir seçki.

CYRILLE COUTURIER

Bu tutkuyu bana, yaklaşık 50 yıldır kulübün taraftarı olan babam aşıladı. Diochon’da izlediğim ilk maç, 1999 yılında Sedan ile oynanan Fransa Kupası maçıydı.

Sonra, üç önemli anım var. 2002-2003 sezonunda Ligue 2’ye yükseldiğimiz Alès maçında 0-0 berabere kaldık. İkinci anım, Le Havre’ye yaptığım ilk seyahat ve 2-0 kaybettiğimiz maç. Son olarak, geçen sezonun Fransa Kupası: çeyrek finale kadar iyi bir performans gösterdik.

CLEMENT FOUCARD

FCR ile olan hikayem 1987 yılının bir öğleden sonra, Ferme sahasının yanında yeni başlayanlar için yapılan antrenmanla başladı. Akşamüstü Diochon’a gidip FCR-Caen maçını izledim ve Diables rouges 2-1 galip geldi.

Ardından, bir dizi karşılaşma, paylaşımlar, galibiyet gecelerinde büyük sevinçler, yükselişler ve mağlubiyet gecelerinde sonsuz üzüntüler geldi.

FCR ile olan hikayem, Diochon’da yüzlerce maç ve kulübü takip etmek için kat ettiğim kilometrelerce yol!

FRED VAST

Benim için iki efsanevi kişilik, Djamel Tlemçani (kulüpte gördüğüm en güçlü oyuncu) ve Philippe Chanlot (inanılmaz bir karizma ve gerçek bir lider).

Rouen – Rennes maçı benim için izleme fırsatı bulduğum en ikonik maç.

Ve 2004’teki FCR – HAC maçı ve 4/0’lık skor.

PHILIPPE BACHELET

Spor açısından, Jean-François Beltramini’nin Nancy’ye karşı sergilediği muhteşem performansı hatırlıyorum. Spor dışı açıdan ise, viskiyle kafayı bulan Eddy Mitchell’in, hakem için çekim sırasında düdüğü üfleyememesini hatırlıyorum!

LUC LAURENT

80’lerin başında D1 yılları. Ben bir ergendim ve Tlemçani, Beltramini, Alberto ve arkadaşlarının Diochon’da büyükleri yenmesini izlerken hayal kurardım. Pascal Malbeaux’nun lider Bordeaux’ya attığı o olağanüstü gol ve bugün Lenoble tribünü olan “Shell” tribününün sevinç patlaması. 1983 yazında bir akşam Nancy’ye karşı “Beltra”nın 5 golü, 4’ü kafa vuruşuydu (7-1). Ve 1985 Haziranının o üzücü günü, Rennes’e karşı penaltı atışlarında Diables’i cehenneme gönderen acımasız penaltı atışlarını izledim. Sanırım o akşam, 16 yaşında, ağladım.

CHRIS KURZ

31 Ağustos 1983’te, o zamanlar 13 yaşındaydım ve bir arkadaşımla birlikte ilk kez Diochon’a gittim. Goleador Beltramini’nin Nancy’yi 7-1’lik ezici bir galibiyetle mağlup ettiği maç, benim için tam bir ateşle vaftizdi. Bu kulübe nasıl aşık olmamak mümkün olabilir ki?

DOMINIQUE DRIEUX

Diochon’da ilk maçımı 1972’de izledim: Rouen -Boulogne. Sonra iki unutulmaz anım var. D1’e yükselme için Saint-Ouen’e yaptığımız seyahat. A13 otoyolu Paris yönünde kırmızı ve beyaz renklere bürünmüştü: arabaların camlarında bayraklar, kornalar…

İkincisi ise bir arkadaşımla Rouen rive droite yatılı okulundayken yaşandı. Tren istasyonuna bir şeyler içmeye gittik ve Ignacio Pena’yı pinball oynarken gördük. Onunla sohbet ettik ve bizi Diochon’daki antrenmana davet etti. 15 yaşındaydık ve 504 coupe ile stadyuma, o dönemin oyuncularının arasına gittik. Bu anı sonsuza kadar unutmayacağım!

NICOLAS BROUCK

Vicot’un birinci ligde olduğu dönem, elbette Rouen-Nancy’nin zirvede olduğu dönem. Sonra, Orts-Horlaville ikilisi ve Soloy’un pasörlüğü.

Ve Bertin dönemi, CFA ve National’da güzel sezonlar (ve Diochon’daki inanılmaz atmosfer ve deplasmanlar) ve Ligue 2’ye yükselme, ne yazık ki sezonun başında sakatlanan muhteşem Chanlot ile. Bertin döneminde bu anları “canlı” ve içeriden yaşadım. Unutulmaz anlar.

PEDROSH*

Mutlaka olumlu bir anı değil ama şüphesiz en çok aklımda kalan maç bu. Rouen-Fauville 2016.

DH’nin alt sıralarında QRM projesiyle tek başımıza mücadele ettiğimiz zorlu bir sezonun ardından, kulübün hayatta kalması için hayati önem taşıyan CFA 2’ye yükselme yarışı için sezonun son maçı için Diochon’da buluştuk.

Hatırladığım kadarıyla, maçın başlangıcında iki puan gerideydik ve gol ortalamamız da kötüydü.

Diochon’da Rouen Fans’ın güzel tifosu ile harika bir atmosfer vardı, bu maçın kulübün geleceği için hayati önem taşıdığını hissediyorduk. Diochon 90 dakika boyunca coşkuyla bağırdı.

Hızlı bir şekilde skoru açıyoruz ama kırmızı kartla kalecimizi kaybediyoruz ve kısa sürede 2-1 geriye düşüyoruz. Çılgın bir senaryoya sahip maçta 3 penaltı kaçırıyoruz ve 6. golün ardından QRM B’yi gol ortalamasında geçme umuduyla 6-3 kazanıyoruz. Ne yazık ki, burada duruyor ve yükselmeye iki gol farkla ulaşamıyoruz.

Nadiren yaşadığım, tüm olası ve hayal edilebilir duyguları yaşadığım maçlardan biri.